Τρίτη, 12 Ιουνίου 2007

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα...

«Παρακαλούνται οι συνάδελφοι να δηλώσουν την ημερομηνία που επιθυμούν να λείψουν με κανονική άδεια για να συνταχθεί προγραμματισμός θερινών αδειών».

Η ανακοίνωση αυτή έχει αναρτηθεί πρόχειρα με σελοτέιπ σε ένα ντουλάπι της Υπηρεσίας. Κάτω από την ανακοίνωση υπάρχει μία στήλη με τα ονόματα των συναδέλφων και μια δεύτερη στήλη με την ημερομηνία που επιθυμούν να λείψουν.

Μπροστά από το ντουλάπι, πίσω από τον Υπολογιστή του καθισμένος πάνω στο καθήκον εξυπηρετεί τους συμπολίτες ο Σωτήρης.

Όχι εγώ!

Ο συνάδελφος και συνονόματος Σωτήρης.

Με το Σωτήρη έχουμε πολλά κοινά, εμφανισιακά και ηθικά, τόσα που ο Θωμάς μας αποκαλεί πειραχτικά: «Οι Σωτηράκηδες».


Ο Σωτηράκης (ο συνάδελφος) είναι εξερευνητής.

Κάθε τόσο ανακαλύπτει ψηφίδες παραδείσου.

Του ζήτησα να μου χαρτογραφήσει 10 παραδείσια μονοπάτια.

Του ζήτησα 10 φωτογραφίες από τις φυσιολατρικές του περιηγήσεις, που θα με βοηθήσουν, με το μωσαϊκό κάτοπτρο εποπτείας του Θείου που τελευταία μαστορεύω, να ρίξω μερικές κλεφτές ματιές στη φυσική εντελέχεια.

Δεν αρνήθηκε, μου έκανε μάλιστα την τιμή και να μου γράψει:


Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα…

«Για να είσαι ελεύθερος πρέπει να έχεις το θάρρος να σκοτώνεις.

Να σκοτώνεις όνειρα, ελπίδες, σκέψεις, αναμνήσεις.

Μα εγώ δεν είμαι παρά ένας δειλός.

Δεν μπορώ να σκοτώσω στιγμές.»

Πάντα αισθανόμουν μέσα μου πως δεν υπήρξα στη ζωή μου απόλυτα ελεύθερος. Ίσως δύο τρεις στιγμές σε ολόκληρη ζωή, που κράτησαν λίγο. Ο έρωτας μου για τη Βήτα σαν παραμύθι βγαλμένο από παλιά, μια βαθιά βουτιά σε κάποιο μαγικό βυθό ενός Ιόνιου νησιού ή της Χαλκιδικής, μια βόλτα σε κάποιο δάσος του Μπέλλες ή σε κάποια απόκρημνη πλαγιά του Παγγαίου, εκεί που τα αγριοπερίστερα συναντούν τις κορυφογραμμές. Κι όμως πάει τόσος καιρός από την τελευταία φορά που το είχα αναλογιστεί, τόσο πολύς, ώστε τα παραπάνω λόγια του συνονόματου συναδέλφου να τρυπάνε σαν μυτερά αγκάθια ευαίσθητη βρεφική σάρκα.


Με λένε και μένα Σωτήρη από το όνομα του δικού μου παππού που δεν γνώρισα ποτέ. Είμαι συνάδελφός και φίλος σου μα τώρα σε νιώθω ακόμα πιο φίλο μου. Τα λόγια σου μου υπενθύμισαν πως δεν μπορώ να ξεχάσω στιγμές, αποκόπτοντας από τα κελιά της μνήμης ότι όμορφο έχω ζήσει. Πως απόλυτα ελεύθερος δεν θα είμαι ποτέ ακριβώς γι’ αυτό.

Θα σου μιλάω στο πρώτο πρόσωπο. Δεν ξέρω αν αυτό αντιτίθεται στους κανόνες του τόπου σου που καλείς blog, και γι’ αυτό ζητώ συγνώμη από τους αγαπητούς αναγνώστες σου. Μου έδωσες μια διεύθυνση στο διαδίκτυο, ώστε να επισκεφτώ τον ιστιότοπο σου. Τότε που σε διάβασα και τώρα που γράφω, ξέρω πως μου έκανες πολύ μεγάλη τιμή.

Με συγκίνησες πολύ με όσα γράφεις, ειδικά στον

«Μπαμπούλα».



Μου ζήτησες 10 φωτογραφίες σε σχέση με τη φύση. Υποσχέθηκα να βρω αν και δεν σου είπα πως δεν είμαι «καλός φωτογράφος». Το ίδιο βράδυ με περισσή περιέργεια διάβασα κάποιες ώρες όλα όσα έχεις «ανεβάσει». Και ήταν μοναδικά όμορφα.

Όπως και η φύση. Όπως και ο καθένας από εμάς που την βιώνει με το δικό του, μοναδικά διαφορετικό τρόπο.



Τα δέντρα θα τα κάψουμε.

Τα δέντρα δε μιλάνε, μην ανησυχείς.

Αν και μεγαλόψυχα μας δίνουν τη σκιά τους ακόμα.

Τώρα που στεκόμαστε από κάτω τους,

Έτοιμοι να τα κόψουμε με το πριόνι στο χέρι...

Ένα ποίημα αυτής της στιγμής. Όπως και αυτό που λέει ο φίλος μας ο Φίλιππος σ’ έναν καινούριο δίσκο στην μετά Πυξ -Λαξ εποχή.

«Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.»

Μια φράση που γυρνάει συνέχεια στο μυαλό μου τελευταία.

Οι θάλασσες, εξαφανίζονται, απ΄ τους χιλιάδες τόνους απορριμμάτων και λυμάτων, απ’ το πετρέλαιο και τα λιπάσματα, απ΄ την αδιαφορία και την ασυνειδησία μας, απ΄ το αδιέξοδο του πολιτισμού μας. Όλο το χρόνο κείμαι προς τη θάλασσα. Όλο το χρόνο προσπαθώ να συλλέξω εικόνες, εμπειρίες , ομορφιές στους βυθούς και στις ακτές. Υπάρχουν ακόμα σε πείσμα όλων αυτών που αδιαφορούν και πληγώνουν μαζί με τη θάλασσα και μας. Κάθε φορά συναντώ μεγαλύτερες ασχήμιες. Και θα μπορούσα να γράφω ώρες γι’ αυτές αλλά θα φάνταζα ότι μεμψιμοιρώ και δεν το θέλω.

Συνονόματε, γιατί σου τα γράφω όλα αυτά; Δεν ξέρω ακριβώς.

Μάλλον γιατί όλα έχουν να κάνουν με τις στιγμές. Οι φωτογραφίες αυτές που μου ζήτησες και σου δείχνω είναι μερικές από τις πάρα μα πάρα πολλές στιγμές που έζησα κοντά στην φύση και φυσικά δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω, πολύ περισσότερο δε, να σκοτώσω για οποιοδήποτε λόγο. Είναι μερικές απ’ τις καλές και πιο πρόσφατες αναμνήσεις μου στη θάλασσα, στο βουνό, στα ποτάμια και τις λίμνες. Και ξέρεις κάτι; Τελικά νομίζω πως είναι τελικά πολύ περισσότερες από τρεις οι μαγικές εκείνες στιγμές που ένιωσα πραγματικά ελεύθερος στη ζωή μου. Έγινες η αφορμή να συνειδητοποιήσω πως είναι πολλές, πολύ περισσότερες από δέκα ή εκατό. Και σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Γράφεις πολύ όμορφα, σου εύχομαι να συνεχίσεις να γράφεις πάντα έτσι και να θυμάσαι για μένα:

«Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα…»

Με την αγάπη μου, τους συναδελφικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου.

Σωτήρης Οικονόμου

Ιούνιος 2007

---

Ο Σωτηράκης αντίθετα με τα λεγόμενά του είναι εξαίρετος φωτογράφος και βιωματικός συγγραφέας.

Δέκα μακροβούτια του στις φυσικές εκλάμψεις αποθανάτισε με τις υπέροχες αυτές φωτογραφίες που στάζουν αναμνήσεις και σε ταξιδεύουν στο δικό του Παράδεισο.

Του ζήτησα να μου χαρτογραφήσει παραδείσια μονοπάτια και το έπραξε.

Θέλησα και ‘γω να ταξιδέψω και μου ‘δειξε το δρόμο.

Αντιλαμβάνομαι τώρα πως έσφαλα.

Ξέχασα.

Προσπαθώ να χτίσω το δικό μου παράδεισο μα ξεχνώ κάθε τόσο να προσθέτω συναίσθημα στο παραδείσιο χαρμάνι.

Όραση, ακοή, γεύση, όσφρηση, αφή. Μ’ αυτά τα δομικά υλικά παλεύω, μα χτίζω παλάτια στην άμμο.

Το χρώμα σε μια φωτογραφία δε μας το δίνει η αίσθηση της όρασης αλλά η όραση των αισθημάτων και η αφή των αναμνήσεων.

Ο Σωτηράκης, όπως και ο Πλιάτσικας, τραγουδούν πως «αν θα μπορούσαν τον κόσμο να άλλαζαν, θα ξαναέβαφαν γαλάζια τη θάλασσα».

«Είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει» τραγουδάει σε άλλο τραγούδι των ΠΥΞ ΛΑΞ ο Μ.Στόκας.

Αναρωτιέμαι, πόσο ωραία φαίνεται η θάλασσα σε μένα τώρα που δε φαίνεται να μοιάζει σε κανένα;

Δε θα ‘θελα να απαντήσω στο ερώτημα. Η δεύτερη στήλη στην ανακοίνωση της Υπηρεσίας δίπλα στο ονοματεπώνυμό μου δεν αναγράφει καμία ημερομηνία.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα έφτιαχνα έναν Παράδεισο μόνο με αισθήσεις, χωρίς αισθήματα, για να είναι σε όλους προσβάσιμος.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα αποχρωμάτιζα για πάντα τη θάλασσα για να φαίνεται και στους τυφλούς το ίδιο όμορφη.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Εικόνα 1 – Δεκέμβριος 2006

Ένα όμορφο χειμωνιάτικο ηλιοβασίλεμα με θέα τον αγαπημένο μας Θερμαϊκό κόλπο, έναν από τους «πάλαι ποτέ» πιο πλούσιους κόλπους του κόσμου... που πληγώσαμε βαθιά πριν χρόνια και καταστρέψαμε μια για πάντα σήμερα πια.

Εικόνα 2 – Αύγουστος 2002

Το πανέμορφο λιμανάκι της Ηράκλειας στην Χαλκιδική που συντρόφεψε κάποια καλοκαιρινά μας δειλινά, με καλούς φίλους, κουβέντες και ψάρεμα πάνω από την σκάλα.

Εικόνα 3 – Ιούλιος 2006

Κάποιες φορές αισθάνεσαι τόσο τυχερός άνθρωπος που μπόρεσες να φωτογραφίσεις ένα ήμερο λευκό περιστέρι, μέσα στα κοιμητήρια της Θέρμης. Μέσα σε έναν χώρο που μας κάνει τουλάχιστον τόσο σκεφτικούς, η εικόνα της αισιοδοξίας και της ελευθερίας του περιστεριού. Από την πρώτη στιγμή που την επέλεξα ανάμεσα σε τόσες άλλες, είχα μέσα μου την σκέψη του Χρήστου, την εικόνα του, το χαμόγελό του. Η φωτογραφία αυτή είναι αφιερωμένη στον αγαπημένο μας συνάδελφο Χρήστο που έφυγε τόσο πρόωρα, γεμίζοντας την καρδιά μας με βαθιά θλίψη.

Εικόνα 4 – Ιανουάριος 2006

Μια ερημική και με δύσκολη πρόσβαση παραλία κάπου ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο πόδι της Χαλκιδικής....Μια παγωμένη βουτιά, κάτω απ΄ τα σύννεφα, με θέα την Αμμουλιανή.

Εικόνα 5 – Απρίλιος 2007

Η πιο όμορφη και ανθισμένη φάρμα που είδαμε ποτέ με το κορίτσι μου. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από την Βασούλα λίγο έξω από την Ιερισσό στο δρόμο για Ουρανούπολη. Αν την εντοπίσετε περνώντας από εκεί κυρίως Άνοιξη, αξίζει να σταματήσετε και να δείτε τα προβατάκια, τις αγελάδες και τα μικρά κατσικάκια που ζούνε και αναπαράγονται εκεί. Χάρμα οφθαλμών!!

Εικόνα 6 – Φεβρουάριος 2007

Στην παραλία του Αλίμου, στην Αθήνα υπάρχει ένας στύλος με μία μόνο παλιά λάμπα που βλέπει πια μόνη της το ηλιοβασίλεμα, δίχως το μονάκριβο ταίρι της...

Εικόνα 7 - Ιανουάριος 2007

Η λίμνη Κερκίνη Σερρών μέσα στην καρδιά του Χειμώνα, ένας πανέμορφος βιότοπος που φιλοξενεί πελεκάνους , κορμοράνους, αναρίθμητα κοπάδια από αγριόπαπιες, ερωδιούς και τόσα άλλα όμορφα πουλιά και ζώα.

Εικόνα 8 – Μάιος 2007

Στον Χορτιάτη, στο δάσος με τις καστανιές, τις κερασιές και τις φτέρες, μια ακόμα βόλτα ένα απόγεμα του Μάη, σε έναν αγαπημένο προορισμό των παιδικών μου χρόνων.

Εικόνα 9 – Ιούλιος 2006

Οι περσινές μας διακοπές στην Λευκάδα. Η παραλία των Γκρεμών. Δίχως σχόλια.

Εικόνα 10 – Ιούλιος 2006

Οι περσινές μας διακοπές στην Λευκάδα. Το φημισμένο Πόρτο Κατσίκι.
Δίχως σχόλια.


«Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα, θα έβαφα όλες τις πληγωμένες απ’ την μόλυνση θάλασσες, με τα χρώματα των θαλασσών της Λευκάδας...»

Καλό καλοκαίρι σε όλους τους φίλους.
Σωτήρης Οικονόμου
Ιούλιος 2007

Ανώνυμος είπε...

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια`
χωρίς την παρέα σου, χωρίς τις όμορφες σκέψεις σου...
και εγώ απο τότε πόσο άλλαξα...
έχω μια κόρη τόσο όμορφη και γελαστή`
έχω ωριμάσει περισσότερο,
δεν σε βλέπω πια συχνά φίλε,
αλλά
έχω την τιμή, να είμαι ακόμα το τελευταίο θέμα στον ιστιότοπο σου.
Που είναι οι μέρες οι παλιές
με τον 140 και τον 104
τους άξιους`
να μοιραζόμαστε τους
μάχιμους γκισέδες
και την αγάπη την συναδερφική μας,
πόσα μου έμαθαν,
πόσα μου έμαθες,
εκεί στην παλιά υπηρεσία
στον δεύτερο
που τώρα πια έχει γεμίσει υπεύθυνους
και μεις δεν είμαστε μαζί
πόσο θα το 'θελα`
αν θα μπορουσα τον κόσμο μου να άλλαζα,
θα ξαναδιάλεγα
τους φίλους μου,
αυτούς που άφησα
μα τόσο αγαπώ...


"Είναι μια χώρα που με διώχνει μακριά,
με κλωτσάει με τα σκυλιά και τους λεπρούς της`
και χτίζει γύρω μου τείχη και κελιά
για να πετάει τους νόθους γιούς της"



"Είναι ένας δρόμος που δε βγάζει πουθενά
μα τον διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη
γεμάτος δώρα,ξόρκια, φυλαχτά
γι'αυτούς που ζουν στη λησμονιά`
και τριγυρνάνε στη ζωή ξεγελασμένοι..."

"Είναι ενας διάβολος που μέσα μου γελά`
κι ενας θεός που με κοιτάει βαλσαμωμένος
κι εγω ανάμεσά τους μια έρημη σκιά
να ζητιανεύω απαντήσεις πεινασμένος..."


"Είναι μι' αγάπη σαν το θάνατο γλυκιά,
είναι ένα θαύμα που μ' αφήνει μαγεμένο,
διψάω για άπειρο
πεινάω για ομορφιά
είμαι ενα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά..."


"Μια χώρα,ένας δρόμος,ο θάνατος κι η ομορφιά,
μες τα σκοτάδια τους πλανιέμαι σαν χαμένος`
και κάνω κύκλους μες αυτή την ερημιά,
σαν κάποιο σκιάχτρο
που άρπαξε φωτιά...
απο ανθρώπους και θεούς
καταραμένους..."


Σωτήρης Οικονόμου
ο πάντα φίλος σου